U selu Drugovići već više od vijeka i po živi legenda o izgradnji crkve posvećene Rođenju Presvete Bogorodice, osveštane 8. novembra 1867. godine. Prema narodnom predanju, seljaci su građu za crkvu vozili volovskim kolima, ali se teret u jednom trenutku srušio. Kada su Turci vidjeli šta se dogodilo, rekli su da se bogomolja gradi upravo na tom mjestu, na uzvišenju u centru sela, gdje se crkva i danas nalazi.
Ovu priču zapisao je pjesnik i hroničar Živko Vujić, autor brojnih monografija o crkvama, školama i narodnim običajima ovog kraja.
Posebno mjesto u istoriji Drugovića imaju crkva i škola, koje su bile tijesno povezane. Prva Srpska narodna škola otvorena je već 1868. godine, samo godinu nakon osveštanja crkve, a velike zasluge za njihovo osnivanje pripisuju se Vasi Pelagiću.
Tokom posjete drugovićkoj parohiji 1940. godine, episkop banjalučki Platon Jovanović interesovao se za život naroda, ali i za doseljene porodice iz Galicije, koje su krajem 19. vijeka naseljene u zaselku Gumjera. Iako su živjeli teško, na kamenitoj zemlji, ostali su poznati kao vrijedni radnici i zanatlije. U narodu je ostala izreka: „Galicijani pjevaju, rodiće godina“.
Priče o vjeri i zajedništvu ubrzo su zamijenile ratne strahote. Sveštenici su svjedočili o napadima ustaša, pljačkanju crkava i strahu naroda u prvim mjesecima Drugog svjetskog rata. Episkop Platon tada je poručio narodu da je spas u vjeri, zajedništvu i istrajnosti.
Samo pola godine kasnije, 5. maja 1941. godine, vladika Platon ubijen je u Banja Luka od strane ustaša nakon uspostavljanja NDH. Srpska pravoslavna crkva kasnije ga je kanonizovala kao svetitelja.
Crkva u Drugovićima danas ostaje simbol istrajnosti naroda ovog kraja, čuvajući sjećanje na vjeru, stradanje i bogatu istoriju Laktaškog kraja.
Izvor: Nezavisne novine
Komentariši